• 'Εκαστος έχει το δικαίωμα ελευθερίας του λόγου και της καθ' οιονδήποτε τρόπον εκφράσεως - Η ελευθερια της εκφρασης είναι το θεμέλιο όλων των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, πηγή ανθρωπισμού και η μητέρα της αλήθειας

‘Έγκλημα και τιμωρία ή ‘έγκλημα χωρίς τιμωρία; Οι μίζες που έμειναν στην ιστορία και το mea culpa του πολιτικού και κομματικού συστήματος στην Κύπρο.

Πολύ εύστοχα ο Αμερικανός δημοσιογράφος Πάτρικ Τζεικ είπε κάποτε πως «όταν οι αγορές και οι πωλήσεις ελέγχονται από τη νομοθεσία, το πρώτο πράγμα προς αγορά και πώληση είναι οι νομοθέτες». Τι να εννοούσε άραγε; Αυτό που ίσως όλοι σκεφτήκαμε, ότι όταν υπάρχουν υποθέσεις διαφθοράς η κοινωνία μπορεί να λύσει το πρόβλημα θεσμικά.

Η διαφθορά ή αλλιώς ‘μίζες’ επαληθεύτηκαν κατά καιρούς από διάφορα παραδείγματα που
έμειναν στην ιστορία. Αν κάποιος ανατρέξει σε κάποιο λεξικό θα δει πως η μίζα είναι το μερίδιο από παράνομα κέρδη. Φυσικά όλοι ξέρουμε πως το παράνομο σημαίνει εκτός των ορίων του νόμιμου, είτε λόγω έλλειψης των απαραίτητων προϋποθέσεων του νόμιμου είτε λόγω συμπλήρωσης των προϋποθέσεων αλλά με παρουσία επιπλέον στοιχείων που καθιστούν ρητά το σύνολο παραβατικό του νόμου.

Τι να πρωτοθυμηθούμε; Τις Μίζες Novartis που αφορούσαν δωροδοκίες εκατομμυρίων και την εμπλοκή 30 προσώπων ή την υπόθεση δωροδοκίας του πρώην πρωθυπουργού της Κροατίας Ίβο Σαναντέρ, που κρίθηκε ένοχος για διαφθορά;

Τις αποκαλύψεις της γαλλικής «Le Μonde» ότι ο πρόεδρος Σαρκοζί ίσως εμπλεκόταν, από την εποχή που ήταν υπουργός Οικονομικών, σε σκάνδαλο με offshore εταιρεία μέσω της οποίας χρηματοδοτήθηκε η προεκλογική εκστρατεία του Εντουάρ Μπαλαντίρ το 1994 από πωλήσεις όπλων ή τις σκοτεινές δουλειές της Εlf Αquitaine ή την ανατροπή του πρωθυπουργού της Ισπανίας Μαριάνο Ραχόι ύστερα από πρόταση μομφής που κατέθεσε το Σοσιαλιστικό Κόμμα (PSOE) μετά την καταδίκη του Λαϊκού Κόμματός του (PP) σε μια δίκη για διαφθορά.

Τη διπλή δολοφονία το 2018 του δημοσιογράφου που ερευνούσε για υποθέσεις διαφθοράς Γιαν Κούτσιακ και της μνηστής του μέσα στο σπίτι τους που οδήγησε στην παραίτηση του
πρωθυπουργού Ρόμπερτ Φίτσο και στη συνέχεια, έναν μήνα αργότερα, του υπουργού
Εσωτερικών και του αρχηγού της αστυνομίας ή το Βελγικό σκάνδαλο Fortisgate;

Κατά καιρούς, κάποιοι τιμωρήθηκαν και κάποιοι άλλοι όχι αφού από κανέναν δεν ζητήθηκε ο
λόγος και κανένας δεν ανέλαβε ποτέ κάποια ευθύνη. Ήταν κάτι δηλαδή ανάμεσα σε έγκλημα και τιμωρία και έγκλημα χωρίς τιμωρία. Και ενώ στην Ευρώπη μιλούσαμε για τιμωρία, στη Κύπρο, μια θλιβερή εξαίρεση, το δικό μας πολιτικό και κομματικό σύστημα καταθέτει το δικό του mea culpa, χωρίς βέβαια να το εννοεί.

Το 2014 ο κύριος Αβέρωφ Νεοφύτου είπε «Οφείλουμε να πούμε το mea culpa μας για αυτές τις πρακτικές που ακολουθούνταν ως κανόνας τις τελευταίες δεκαετίες», μετά το δημοσίευμα της εφημερίδας «Πολίτης» για χρηματοδοτήσεις ύψους €2 εκατομμυρίων από τη Focus Maritime σε ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ. Και παρόλο που δεν προέκυψαν ποινικές ευθύνες δεν είναι ηθικά εκτεθειμένα τα δυο κόμματα;

Το 2016 δεν είπε mea culpa για το κούρεμα ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, αλλά για τη δέσμευσή
του ότι δεν θα γινόταν κούρεμα. Είχε επίσης δηλώσει ότι η ανοχή στα φαινόμενα σήψης,
διαφθοράς και εγκληματικότητας θα ήταν μηδενική. Τη συνέχεια βέβαια όλοι την ξέρουμε.

Το 2018 σε παραδοχή λάθους για το γεγονός ότι σταμάτησε την έρευνά της σε σχέση με τα
δάνεια πολιτικά εκτεθειμένων προσώπων προέβη η διοικήτρια της Κεντρικής Τράπεζας
Χρυστάλλα Γιωρκάτζη λαμβάνοντας την σύμφωνο γνώμη των βουλευτών για να τη συνεχίσει.
Βέβαια ποτέ δεν μάθαμε τις πολιτικές και οικονομικές σκοπιμότητες που έκρυβε η κατά
πλειοψηφία απόφαση της Βουλής των Αντιπροσώπων για άμεση δημοσιοποίηση της περιβόητης λίστας!

Το 2019 στον απόηχο των περιπτώσεων παραχώρησης της κυπριακής υπηκοότητας σε
αμφιλεγόμενους επενδυτές, ορισμένοι εκ των οποίων είναι καταζητούμενοι, ο κ. Γεωργιάδης
αναγνώρισε ότι έγιναν λάθη που ήταν μεμονωμένα μεν αλλά όχι ασήμαντα, όπως είπε. «Αυτό
πρέπει να το αναγνωρίσουμε, προφανώς αναλαμβάνουμε την ευθύνη ενώ οι πιο ουσιαστικές
διαρθρωτικές κινήσεις σε σχέση με το πρόγραμμα έχουν γίνει από τις αρχές του έτους». Επίσης ο κύριος Γεωργιάδης είχε αναφέρει τότε πως σημασία είχε η φήμη της χώρας η οποία ήταν πιο σημαντική από την πώληση μιας έπαυλης. Και ενώ ο ίδιος αποχώρησε αμέσως μετά από τη θέση του υπουργού Οικονομικών χωρίς να αυξήσει τα περιουσιακά του στοιχεία, δεν έγινε το ίδιο με την ‘καλή’ φήμη της Κύπρου στο εξωτερικό.


Το 2020 ο Πρόεδρος Αναστασιάδης είπε το δικό του mea culpa, για την χρήση ιδιωτικού τζετ
Σαουδάραβα, που πολιτογραφήθηκε στην Κύπρο, για οικογενειακό ταξίδι στις Σεϋχέλλες. Και
ενώ τότε είχε δικαιωθεί πλήρως ο Πρόεδρος, αφού είχε μάλιστα λεχθεί πως έγιναν και
σημαντικές εξοικονομήσεις λόγω της διαχείρισης από την Προεδρία, ερχόμαστε στο πρόσφατο  μέγα σκάνδαλο των χρυσών διαβατηρίων, το οποίο όλοι λίγο-πολύ ξέρουμε.


Και τώρα τι; Ποιος πραγματικά ενδιαφέρθηκε για την ‘καλή’ φήμη αυτού του τόπου και τα
συμφέροντα των πολιτών που έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης στους κυβερνώντες; Οι Βρυξέλλες
καταστρέφουν την Κύπρο για τα «χρυσά διαβατήρια» ενώ η ίδια η Επιτροπή αναφέρει ότι τα
σκάνδαλα που αφορούν την πώληση ιθαγένειας υπονομεύουν την «ουσία της ιθαγένειας της
ΕΕ.»


Τα πολιτικά μας κόμματα αλληλοτρώγονται μεταξύ τους για να ικανοποιήσουν τον εγωισμό
τους και η χώρα μας βρίσκεται αντιμέτωπη με τις μεγαλύτερες προκλήσεις σε όλους τους τομείς. Άραγε αυτή είναι η Κύπρος του μέλλοντος που θέλουμε; Χαιρετίζουμε δήθεν αναπτυξιακά προγράμματα σε βιομηχανία, εμπόριο, τουρισμό, ανάπτυξη γης, υγεία με κύριο άξονα την οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη της Κύπρου μα δεν βλέπουμε πως η χώρα μας
στοχοποιήθηκε και βρίσκεται στο εδώλιο της διαφθοράς. Τι ψυχή θα παραδώσουν όλοι αυτοί οι πολιτικοί και πολιτειακοί ταγοί, που σκόπιμα ή μη, καταδυναστεύουν την Κυπριακή
Δημοκρατία;


Χρειαζόμαστε ίσως ένα σύγχρονο Σωκράτη να μας υπενθυμίσει ότι οὐκ ἐκ χρημάτων ἀρετὴ
γίγνεται, ἀλλ᾽ ἐξ ἀρετῆς χρήματα καὶ τὰ ἄλλα ἀγαθὰ τοῖς ἀνθρώποις. Μα φαίνεται πως τέτοιες αρετές λείπουν από τη δική μας κοινωνία.

 

Γεωργία Ονουφρίου

Μέλος Δ.Ν.Σ.

«Κράτος Δικαίου»

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *