• 'Εκαστος έχει το δικαίωμα ελευθερίας του λόγου και της καθ' οιονδήποτε τρόπον εκφράσεως - Η ελευθερια της εκφρασης είναι το θεμέλιο όλων των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, πηγή ανθρωπισμού και η μητέρα της αλήθειας

Μέσα Μαζικής Εκπροσώπησης

Ίσως ο ορισμός της δημοκρατίας, είναι η λογοδοσία των κυβερνώντων στους πολίτες του τόπου. Για να μπορεί όμως ο απλός πολίτης να κρίνει το κάθε πολιτικό πρόσωπο, θα πρέπει να υπάρχει σωστή και ολοκληρωμένη ενημέρωση του. Συνεπώς, ακρογωνιαίος λίθος της κάθε δημοκρατίας, είναι τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Δεν είναι τυχαίο εξάλλου, που πολλές φορές ονομάζονται η «Τέταρτη Εξουσία».

 

Ιδανικά λοιπόν, τα ανεξάρτητα ΜΜΕ θα πρέπει να έχουν ένα και μοναδικό στόχο: την πλήρη και αληθή παρουσίαση γεγονότων, προς όφελος του απλού πολίτη. Ο δε δημοσιογράφος, πρέπει να είναι τολμηρός στον αγώνα του για την αλήθεια και ενημέρωση. Να είναι πρόθυμος να αγγίξει στο κόκκαλο με το «μαχαίρι» του.

 

Στην Κύπρο δυστυχώς κατά την άποψη μου, παρά την ύπαρξη κάποιων μικρών εξαιρέσεων στον γραπτό τύπο, τα ΜΜΕ και ειδικότερα τα τηλεοπτικά κανάλια και οι ειδησεογραφικές εκπομπές τους, δεν λειτουργούν με αυτόν τον τρόπο. Μάλλον ως πλατφόρμες δημόσιας και ανενόχλητης προβολής θέσεων πολιτικών προσώπων φαντάζουν. Και εξηγώ τι εννοώ με ένα απλό παράδειγμα.

 

Ένας δημοσιογράφος από άλλη, προηγμένη χώρα, επιθυμεί τη συνέντευξη με ένα πολιτικό πρόσωπο προκειμένου να του θέσει δύσκολα ερωτήματα, να τον «αντεξετάσει» στην ουσία, πάνω σε ένα επίκαιρο και κρίσιμο ζήτημα, με απώτερο στόχο να διαφανεί κατά πόσο κάνει καλά τη δουλειά του. Θέλει να τον πιέσει. Θέλει να τον δυσκολέψει. Νιώθει περηφάνεια εάν, μετά το πέρας της συνέντευξης, ήθελε φανεί ότι ο πολιτικός είπε ψέματα τα οποία φανερώθηκαν στον κόσμο, ο οποίος είναι πλέον σε καλύτερη θέση να κρίνει τον πολιτικό και την κυβέρνηση. Δεν τον ενδιαφέρει ο προσεταιρισμός με την εξουσία, στην οποία υποβάλλει ερωτήσεις. Αντιλαμβάνεται την υποχρέωση του στον κόσμο.

 

Στην Κύπρο τα πράγματα είναι διαφορετικά. Ο δημοσιογράφος προσεγγίζει τη συνέντευξη «με το γάντι», αρνούμενος ή/και φοβούμενος να ρωτήσει τα αυτονόητα. Οι λόγοι που γίνεται αυτό, πιστεύω ποικίλουν. Κάποτε, εκτιμώ, είναι λόγω του ότι ο δημοσιογράφος έχει λάβει οδηγίες από προϊστάμενους, εξαγορασμένους ή/και διαπλεκόμενους. Από συνομιλίες που είχα με δημοσιογράφους, φαίνεται πως υπάρχουν τέτοια φαινόμενα. Οδηγίες που εάν αθετήσει ο δημοσιογράφος, πιθανόν να επιφέρουν δυσμενείς συνέπειες στον ίδιο. Κάποτε πιστεύω είναι διότι ο δημοσιογράφος νιώθει πως εάν ορθώσει ανάστημα και «αντεξετάσει» το πολιτικό πρόσωπο που έχει ενώπιον του, το οποίο ξέρει θετικά ότι ψεύδεται ή πως αντιφάσκει στις απαντήσεις του, ότι δεν θα του ξανά παραχωρήσει συνέντευξη κανένας πολιτικός.

 

Φυσικά, λανθάνονται όσοι δημοσιογράφοι σκέφτονται έτσι κατά την ταπεινή μου άποψη. Αυτό διότι, εάν ήθελε αναδειχθεί σε αυτόν τον τόπο έστω και ένας δημοσιογράφος, σε ένα από τα μεγάλα κανάλια, διατεθειμένος να κάμει τις σωστές ερωτήσεις και να επιμένει στο να απαντηθούν οι ερωτήσεις αυτές, ο πολιτικός που στη συνέχεια θα αποφύγει ή θα αρνηθεί τη συνέντευξη απ’ αυτόν, θα παραδέχεται ότι έχει λερωμένη φωλιά ή ότι είναι δειλός. Εκ των πραγμάτων λοιπόν, δεν θα μπορούν να τον αποφύγουν το δημοσιογράφο αυτό, κι ας μην μπορούν να πιούν καφέ μαζί πριν ή μετά τη συνέντευξη, που δεν είναι αυτό το ζητούμενο ή ο λόγος που υπάρχουν τα ΜΜΕ.  

 

Δεν πιστεύω ότι υπάρχει νοήμων άνθρωπος που να μην αντιλαμβάνεται μέχρι που φθάνει η διαφθορά και η διαπλοκή σε αυτή τη χώρα. Το Αλ Τζαζίρα, έδειξε τι σημαίνει ερευνητική δημοσιογραφία και πόσο εύκολα μπορούν να ξεστηθούν τα «ρουσφέτια» των εκατομμυρίων στα οποία επιδίδονται οι εκπρόσωποι μας. Και εις απάντηση βγαίνουν οι πολιτικοί στα διάφορα κυπριακά ΜΜΕ και προσβάλλουν τη νοημοσύνη μας με διάφορα βλακώδη επιχειρήματα. Και τα κυπριακά ΜΜΕ τους το επιτρέπουν!

 

Κάθονται εκεί δηλαδή και ακούν πολιτικούς να μας λένε πως το Αλ Τζαζίρα είναι τουρκόφιλο ΜΜΕ και γι’ αυτό μας διασύρει διεθνώς, χωρίς έστω ένα δημοσιογράφο να θέτει το ερώτημα του κατά πόσο τους εξανάγκασαν δηλαδή να πουν αυτά που φέρονται να λένε στα βίντεο; Ή να ρωτήσει μήπως είναι οι ίδιοι που μας έχουν διασύρει διεθνώς με τις συμπεριφορές τους.

 

Δεν υπήρχε ένας δημοσιογράφος, π.χ., να απαντήσει στον πρόεδρο Αναστασιάδη, όταν απειλούσε με θεούς και δαίμονες, να του πει μα τι λες πρόεδρε; Θα μας καθορίσεις τι θα ρωτήσουμε; Δεν υπήρχε ένας να πει ότι θα τον έπαιρνε εκείνον ο δαίμονας εάν ξανά απειλούσε την ελευθερία των ΜΜΕ; Δεν υπήρχε, δυστυχώς. Σιώπησαν. Υπάκουσαν. Το δε βίντεο της απειλής, κυκλοφόρησε στα «κλεφτά».

 

Κλασσικό παράδειγμα των πιο πάνω, ήταν η κατ’ ισχυρισμό συνέντευξη του προέδρου από τον κ. Καρεκλά, στο αδιαμφισβήτητα ανεξάρτητο από την κυβέρνηση κανάλι, Σίγμα. Ο κ. Καρεκλάς, προφανώς ανενόχλητος από την επέμβαση στην ελευθερία των ΜΜΕ, αστείεψε τον πρόεδρο πως ήλπιζε να μην τον πάρει και τον ίδιο ο δαίμονας κατά τη διάρκεια της συνέντευξης. Ο πρόεδρος εξήγησε πως εκείνο το βράδυ, ήταν αγανακτισμένος από τις τουρκικές προκλήσεις. Στη συνέχεια, είπε πως η αναφορά του ήταν αστείο. Το πρώτο πράγμα που ήρθε στο δικό μου μυαλό ήταν η αντίφαση μεταξύ του «ήμουν αγανακτισμένος» και το «αστείο». Ενώ δηλαδή ξεκίνησε να μας λέει πως το είχε πει διότι ήταν αγανακτισμένος, κατέληξε λέγοντας μας πως είχε όρεξη για αστεία. Καμία ερώτηση προς τούτο από τον κ. Καρεκλά όμως για να λυθεί η απορία που γεννήθηκε στο μυαλό πολλών πολιτών. Ούτε και τον ερώτησε ο κ. Καρεκλάς, πώς εδύνατο να κάμνει λόγο για αστείο, αφού εκ των πραγμάτων «έπιασε τόπο» η απειλή του προέδρου και ουδείς εκ των παρευρισκομένων τον ρώτησε για το Αλ Τζαζίρα εκείνο το βράδυ. Κανένας δηλαδή εξέλαβε την πασίδηλη απειλή του ως «αστείο». Επρόκειτο για μια συνέντευξη που, ομολογώ, με εξόργισε. Είδα έναν πρόεδρο να επιχειρεί, αναποτελεσματικά και γελοία, να αποκαταστήσει κάποιο ίχνος αξιοπιστίας, και έναν δημοσιογράφο κομπάρσο, συμμορφώνοντας στο σενάριο.  

 

Μπήκαν λοιπόν «με τις ποδίνες στο κρεβάτι» και πολύ απλά τους το επέτρεψαν τα ΜΜΕ, ηθελημένα ή μη. Στην Κύπρο δεν έχουμε φαίνεται Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, αλλά Μέσα Μαζικής Εκπροσώπησης, τα οποία συνδράμουν και/ή επιτρέπουν στους πολιτικούς, να κοιμίζουν τους πολίτες αυτού του τόπου. Και μετά έχουν και το θράσος να μιλούν υποτιμητικά για υποκινούμενα ΜΜΕ σε τρίτες χώρες, όπως τη Βόρεια Κορέα.

 

Ο Άγγλος δημοσιογράφος Andrew Neil, συνόψισε όλα όσα προσπάθησα να εξηγήσω πιο πάνω, στο πιο κάτω απόσπασμα. Στο εν λόγω βίντεο, απευθύνει το λόγο στον πρωθυπουργό Boris Johnson, όταν ο τελευταίος αρνήθηκε να παραχωρήσει συνέντευξη στον πρώτο. Να σημειωθεί ότι ο Andrew Neil έχει φήμη για τις ιδιαίτερα δύσκολες συνεντεύξεις του που θυμίζουν, πραγματικά, αντεξέταση ενώπιον δικαστηρίου. Το απόσπασμα πιστεύω μιλά από μόνο του. Προσωπικά πιστεύω πως έχουν πολλά να μάθουν τα δικά μας ΜΜΕ από τη φιλοσοφία και τη νοοτροπία που προβάλλει ο κ. Neil.

 

 

 

 

Δημήτρης Λοχίας

Μέλος Δ.Ν.Σ.

«Κράτος Δικαίου»

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *