• 'Εκαστος έχει το δικαίωμα ελευθερίας του λόγου και της καθ' οιονδήποτε τρόπον εκφράσεως - Η ελευθερια της εκφρασης είναι το θεμέλιο όλων των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, πηγή ανθρωπισμού και η μητέρα της αλήθειας

ΟΙ ΓΥΜΝΟΣΑΛΙΑΓΚΕΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ

Ως μαθητής, είχα διδαχθεί πως στην Κύπρο ζούσε, μόνο ένα είδος γυμνοσάλιαγκα. Το αθώο και ταπεινό εκείνο πλάσμα, που περιφέρεται τα βράδια στις αυλές, προς εξασφάλιση της τροφής του. Χωρίς ποτέ να θορυβεί ή να επιδεικνύεται. Μεγαλώνοντας όμως, διαπίστωσα πως στη χώρα μας, υπάρχει ακόμα ένα είδος.  

 

Πρόκειται βέβαια για ένα είδος, το οποίο εμφανίζεται, όχι για να διασφαλίσει την επιβίωση του, αλλά οποτεδήποτε του δίνεται η ευκαιρία να κολακέψει και να προσεταιριστεί την εξουσία, προκειμένου να εξασφαλίσει την εύνοια της.  Ένα είδος, εξίσου ασπόνδυλο και γλοιώδες, πλην όμως επιζήμιο και επιβλαβές για την κοινωνία.

 

Οι πρόγονοί μας είχαν μελετήσει επιστάμενα το είδος τούτο και όποιος πληρούσε  τα κριτήρια κατάταξης, ονομαζόταν «χαμερπής».  Αυτός δηλαδή που σέρνεται στο χώμα.  Χωρίς να προσφέρει οτιδήποτε στην κοινωνία και χωρίς να συμβάλει στην ανέλιξη της. Απεναντίας μάλιστα, τα μέλη του είδους αυτού, απομυζούν και αδυνατίζουν κάθε προσπάθεια για εξυγίανση και ανάρρωση των θεσμών. Κλασσικά, κοινωνικά παράσιτα

 

Κύριο χαρακτηριστικό του είδους τούτου, είναι πως τα μέλη του συμβιώνουν άριστα μεταξύ τους, εξ ου και συχνά τους βλέπουμε να αλληλοθωπεύονται  προκειμένου να αποδίδουν, ο ένας στον άλλο αξία. Μόλις δε τους παρουσιαστεί η ευκαιρία, αμέσως εκπτύσσονται και ξεκινούν να συστρέφονται, προσδοκώντας στην εύνοια. Διότι η εύνοια, που ενίοτε δυστυχώς λαμβάνουν, είναι το μόνο άλλο που τους δίνει αξία.  Χωρίς τούτη, θα ήταν απλώς, γυμνοσάλιαγκες.

 

Κατά τα άλλα, πρόκειται για ένα είδος που ενώ βλέπει και αναγνωρίζει τα στραβά και τα ανάποδα του συστήματος, εντούτοις ουδέποτε τα επικρίνει.  Ξέρει πολύ καλά  το είδος τούτο, πως η συγκεκριμένη επίκριση, αν και αναγκαία για την βελτίωση και την πρόοδο των θεσμών, εντούτοις δεν αποφέρει την πολυπόθητη εύνοια της εξουσίας, εξ ου και τα μέλη του είδους τούτου σιωπούν και ανέχονται. Συνδράμοντας έτσι, στη συντήρηση και στη διαιώνιση των κακών.  Μιλούν μόνο, όταν προσβλέπουν σε κάποιου είδους όφελος  ή συμφέρον και τα όσα λεν, μόνο  εκεί αποβλέπουν.  Λόγια, κούφια και στείρα με μοναδικό γνώμονα την εύνοια.

 

Το πλέον θλιβερό όμως με αυτά τα κοινωνικά παράσιτα, είναι ο τρόπος με τον οποίο αναπαράγονται.  Και τούτο το κάνουν με το να φιμώνουν τους γύρω τους, όταν αυτοί πνίγονται στην αδικία και θέλουν να φωνάξουν.  Υποβάλλοντας τους δόλια, πως πρέπει να κοιτάζουν το ατομικό, αντί το δημόσιο συμφέρον.  «Αφού εδώ στον βούρκο περνούμε καλά, γιατί να θέλουμε να ζούμε σε λιβάδι; Είναι μακριά το λιβάδι. Αδύνατο να φτάσουμε ως εκεί». Και έτσι, μένουμε όλοι στον βούρκο και συνεχίζουμε να σερνόμαστε.  Και σιγά σιγά παραιτούμαστε και απλά το συνηθίζουμε.  Γινόμαστε και εμείς γυμνοσάλιαγκες.  Εχθροί, αντί προασπιστές του Κράτους Δικαίου.

 

 

 

 

Ευάγγελος Χρ. Πουργουρίδης

Μέλος της Δεξαμενής Νομικής Σκέψης

«Κράτος Δικαίου»

Ευάγγελος Πουργουρίδης

Ο Ευάγγελος Πουργουρίδης σπούδασε νομικά στο Ηνωμένο Βασίλειο και στην συνέχεια έλαβε τον τίτλο του Barrister. Εργάζεται ως δικηγόρος από το 1993 και ασχολείται αποκλειστικά με θέματα ποινικού δικαίου. Είναι μέλος του Δικηγορικού Συλλόγου Λεμεσού.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *