• 'Εκαστος έχει το δικαίωμα ελευθερίας του λόγου και της καθ' οιονδήποτε τρόπον εκφράσεως - Η ελευθερια της εκφρασης είναι το θεμέλιο όλων των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, πηγή ανθρωπισμού και η μητέρα της αλήθειας

Στο Αναπηρικό Καρότσι….. μέχρι την Απονομή της Δικαιοσύνης.

Summary TitleΚαι διερωτώμαι στα μάτια ενός πολίτη , που καθιστός στην καρέκλα του αναμένει την ορθή απονομή της δικαιοσύνης , ποια δικαιολογία είναι αρκετή για να μην επιβεβαιώσει το κενό που υπάρχει στο Κράτος Δικαίου που ονομάζουμε δικαιοσύνη , όταν αυτός από την καρέκλα του βιώνει την αναμονή και παράλληλα την κοινωνική αποξένωση.

Με αφορμή την πρόσφατη τροποποίηση του περί  Εξωδίκου Ρυθμίσεως Αδικημάτων (Τροποποιητικός) (Αρ. 2) Νόμος 35 (Ι) του 2020  όπου προβλέπει την αύξηση των ποινών σε τροχαίες παραβάσεις  και διπλασιάζει την επιβαλλόμενη ποινή προστίμου με σκοπό τον παραδειγματισμό και την αποτροπή σοβαρών τροχαίων δυστυχημάτων , θεωρώ ορθό πως πρέπει να αδράξω την ευκαιρία και να  τοποθετηθώ με την δική μου ταπεινή ίσως και ρομαντική άποψη στην σφαίρα του κοινωνικού προβλήματος που ονομάζεται « αιματοβαμμένη άσφαλτος» 

Επικροτώ μεν την προσπάθεια αυτή , αφού οι τροποποιημένες διατάξεις της νομοθεσίας αυτής στόχο έχουν να «τιμωρούν» μεν τους «κατά-συρροή» παραβάτες στο μέγιστο βαθμό για την αποφυγή επανάληψης ενώ παράλληλα θα δώσουν το κίνητρο για βελτίωση των όσων πολιτών μεμονωμένα σε στιγμές απροσεξίας ή/ και παρόρμησης και έκαναν ένα μεμονωμένο ανθρώπινο λάθος. Τέτοιες τροποποιήσεις ουσίας είναι ενθαρρυντικό για όλους μας να τις επικροτούμαι αφού τείνουν να παραδειγματίσουν και να συνετίσουν όλους ως προς την οδική μας συμπεριφορά.

Αν και ουσιώδης μεν τροποποίηση, εφαρμόζεται μόνον από μέρος όλων των πολιτών ως η βάση της πυραμίδας για την επίλυση ενός σοβαρού κοινωνικού προβλήματος χωρίς να αξιολογείται η «έξοδος» συνανθρώπων μας από το μαστίγιο του πόνου που προκλήθηκε συνέπεια μιας τροχαίας σύγκρουσης.

Ενώ οι κοινωνία μας καθημερινά θρηνεί τον χαμό νέων ανθρώπων, που έχει ως συνεπακόλουθο μακρόσυρτους πόνους απώλειας ενός αγαπημένου στην μάνα, τα αδέρφια, τον πατέρα, τα παιδία , το σύζυγο, τους φίλους , τους συνεργάτες κ.άλλους , στα μάτια των κυβερνώντων διερωτώμαι αν υπάρχει ως στόχος να βελτιωθεί η νομοθετική προσέγγιση της σημαντικότητας  να εξισορροπηθούν τα ανθρώπινα δικαιώματα Κύπριων πολιτών που βίωσαν και βιώνουν την αδυναμία απόλαυσης του δικαιώματος της ζωής μετά  από τροχαία ατυχήματα.

Σε διάρκεια ενός δευτερολέπτου , η ζωή ενός πολίτη μπορεί να αλλάξει σε ακτίνα ως η στροφή της κεφαλής μιας κουκουβάγιας. Μια θανάσιμη σύγκρουση αφήνει ως κατάλοιπα σοβαρές μόνιμες βλάβες , τέτοιες βλάβες που να αποστερούν το θεμελιώδες δικαίωμα ενός πολίτη που προκύπτει από το άρθρο 7 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας και προνοεί το εξής « Έκαστος έχει το δικαίωμα ζωής και σωματικής ακεραιότητος»

Μέσα σε ένα δευτερόλεπτο υπάρχει ορατό ενδεχόμενο  να καθοριστεί  ο τρόπος που ένα πρόσωπο θα απολαμβάνει από εκείνη την στιγμή μέχρι και το τέλος της ζωής του , το δικαίωμα του να ζεί την ζωή του ως ο ΚΑΘΕΝΑΣ από μας τους πολίτες.  Ως άνθρωποι που είχαμε την τύχη να γεννηθούμε υγιείς δεν αναγνωρίζουμε μέχρι να χάσουμε τις μικρές και ακόμα και πιο απλές απολαύσεις της ζωής  που εύκολα μας χαρίζονται εκ της γέννησης μας  χωρίς αγώνες επιβίωσης.

Αυτό το δευτερόλεπτο σύγκρουσης μεταξύ όποιων μηχανοκινήτων χρησιμοποιούν τις ασφάλτους  μπορεί να στοιχήσει σε ένα πολίτη ουσιώδης και δεδομένες βιοποριστικές ανάγκες. Καθημερινά μια οικογένεια μπορεί να βρεθεί αντιμέτωπη στην απρόσκλητη θέα ένας αγαπημένος «τυχερός» μεν συμπολίτης μας, να απολαμβάνει πια την ζωή του από την θέα στο κάθισμα μιας αναπηρικής καρέκλας κατόπιν ενός τροχαίου ατυχήματος . Αναπηρικής καρέκλας που θα τον συνοδεύει σε κάθε δραστηριότητα του μέχρι ίσως και το τέλος του κύκλου της ζωής του . Ο «τυχερός» μεν αυτός πολίτης θα ζει με την καταδίκη μιας καθιστής ζωής.

Αυτός ο τόσο «τυχερός» άνθρωπος από την στιγμή της τροχαίας σύγκρουσης δεν δύναται να αυτοεξυπηρετηθεί, όλες οι υποχρεώσεις που είχε προηγουμένως ανεξαρτήτως της οικογενειακής του κατάστασης, μετατίθενται στην καμπούρα ενός αγαπημένου προσώπου , που ταυτόχρονα θα τον φροντίζει λόγω προφανής ανικανότητας για εξυπηρέτηση και συνάμα θα κρατάει τα ινία, όσο πιο σφικτά επιτρέπει η συναισθηματική του κατάσταση την δεδομένη στιγμή, να διαφυλάξει την ηρεμία στην οικογενειακή στέγη. Από την άλλη δε οι οικονομικές υποχρεώσεις στην απουσία πια ενός υγιή πολίτη ολοένα και αυξάνονται ενώ αυτός πια θα παραμένει καθηλωμένος στην καρέκλα της αναμονής με βάρκα την ελπίδα για λίγη συμπόνια.

Τα δικαιώματα του για την αποκατάσταση του πίσω στην χρονική στιγμή που ακόμα βρισκόταν στο αυτοκίνητο αρτιμελής διεκδικείται  σε αίθουσες δικαστηρίου κενές από συναισθήματα από μέρους όλων όσων έχουμε την εμπειρογνωμοσύνη να διεκδικούμαι ανεξαρτήτου πλευράς εκπροσώπησης ως σαν να ήμασταν σε παζάρι αγοράς προϊόντων σε μια τριτοκοσμική χώρα.

Να σημειωθεί ότι ανεξαρτήτου του είδους του τραυματισμού από την αμέλεια των εκ του νόμου απορρεόντων καθηκόντων ενός ασυνείδητου ή/ και αμελής πολίτη,  πλείονες των τραυματισμών αφήνουν ανάλογα με την σοβαρότητα τους μετατραυματικά κατάλοιπα που δεν ΔΥΝΑΤΑΙ να αποκατασταθούν ποτέ πλήρως ανεξαρτήτου του τρόπου ιατρικής περίθαλψης τους.

Η δικαιοσύνη μας ως έχει, κατά την ταπεινή μου άποψη δεν δίδει άμεση και γρήγορη αποκατάσταση, φαίνεται δεν προκύπτει καμία ανάγκη για να βρεθούν στο μικροσκόπιο της αξιολόγησης, λύσεις για νομοθετικές διατάξεις που θα επιτύχουν την  κοινωνική στήριξη αυτών των «τυχερών» συνανθρώπων μας που θέλουμε να πιστεύουμε ότι αντιμετωπίζουμε με την ίδια ισότητα όπως  απολαμβάνει ο  ΚΑΘΕΝΑΣ μας.

Γνωστό δε στην κρατική μηχανή , ότι τέτοιοι τραυματισμοί θα πρέπει να αποζημιώνονται με χρήμα από ιδιωτικές ή και εν δυνάμει κρατικές εταιρείες,  που εισπράττουν μέσω ρητών νομοθετικών διατάξεων έσοδα για τις ασφαλιστικές υπηρεσίες τους. 

Τυχόν παράβαση των δια νόμου επιβαλλόμενων διατάξεων τιμωρείται οικτρά από κάθε παραβάτη πολίτη όμως της Κυπριακής Δημοκρατίας. Πάραυτα παραγνωρίζεται ότι πέραν της επιβολής της υποχρέωσης στους πολίτες να πληρώνουν για την ασφάλεια της ακεραιότητας όλων των συνανθρώπων μας , τα νομικά πρόσωπα που έχουν την υποχρέωση να παρέχουν την ασφαλιστική κάλυψη, δηλαδή την τυχόν καταβολή χρηματικής αποζημίωσης στους παθόντες λόγω  τέτοιων ανθρώπινων ολισθημάτων, παραμένουν εκτός της σφαίρας της επιβαλλόμενης νομοθετικής ρύθμισης για την έγκαιρη αποκατάσταση ενός κοινωνικού δράματος που δεν φαίνεται όταν φοράς  παρωπίδες.

Είναι δε έκδηλα για μένα μια δυσμενής διάκριση μεταξύ των πολλών τέτοιων διακρίσεων που επικρατούν στο σύστημα της Δικαιοσύνης,  πως τέτοιες αστικές υποθέσεις που καταχωρούνται με σκοπό έστω και την χρηματική αποκατάσταση πολιτών της Κυπριακής Δημοκρατίας που τους στερήθηκαν ουσιαστικά τα δικαιώματα  να περπατούν, να βλέπουν, να ακούνε ή και να αντιλαμβάνονται,  να αντιμετωπίζονται τόσο επιφανειακά. Να δίδονται οδηγίες με προτεραιότητα για σύντομη εκδίκαση σε υποθέσεις που αφορούν χρηματική ανάκτηση οφειλόμενων υπολοίπων από ιδιωτικές εταιρείες χωρίς ουσιώδης χρηματοοικονομική αντιξοότητα  ενώ από την άλλη  όχθη της λίμνης  να παραμερίζονται ή και να αναβάλλονται εως και 12 χρόνια μετά , τα θεμελιώδης  δικαιώματα ενός ανθρώπου που τα έχει χάσει εκ των πραγμάτων χωρίς αποκατάσταση αδυνατώντας ως Κράτος Δικαίου να εξισορροπούμε ένα ανθρώπινο ολίσθημα που οδηγεί σε παράβαση  δικαιωμάτων των αστών.   

Και διερωτώμαι στα μάτια ενός πολίτη , που καθιστός στην καρέκλα του αναμένει την ορθή απονομή της δικαιοσύνης , ποια δικαιολογία είναι αρκετή για να μην επιβεβαιώσει το κενό που υπάρχει στο Κράτος Δικαίου που ονομάζουμε δικαιοσύνη , όταν αυτός από την καρέκλα του βιώνει την αναμονή και παράλληλα την κοινωνική αποξένωση.

 

 

Μιχαήλ Χριστοδούλα

Μέλος Δεξαμενής Νομικής Σκέψης

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *