• 'Εκαστος έχει το δικαίωμα ελευθερίας του λόγου και της καθ' οιονδήποτε τρόπον εκφράσεως - Η ελευθερια της εκφρασης είναι το θεμέλιο όλων των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, πηγή ανθρωπισμού και η μητέρα της αλήθειας

Δικαστικό Προηγούμενο (Precedent), η οστεοπόρωση του Δικαίου

Το Δικαστικό προηγούμενο θεωρείται από τον νομικό και δικαστικό κόσμο ως η αρχή και το τέλος με την οποία τα δικαστήρια αλλά και εμείς σαν δικηγόροι (υπηρέτες και υπερασπιστές της Δικαιοσύνης) ζυγίζουμε και αξιολογούμε την κάθε περίπτωση.


Η Κύπρος λόγω της εφαρμογής του Κοινοδικαίου (αποικιοκρατικό κατάλοιπο) και λόγω του ότι δεν ήμασταν ποτέ ελεύθεροι στο πνεύμα, όπου δεν υπάρχει Κυπριακή νομοθεσία που να ορίζει διαφορετικά, ακολουθούμε τις νομικές αρχές ενός άλλου νομικού πολιτισμού. Αυτές οι αρχές εφαρμόζονται τόσο σε ουσιαστικά όσο και σε δικονομικά θέματα καθώς πάντα ήμασταν δουλοπρεπείς και συνεχίζουμε να υπηρετούμε τα συμφέροντα άλλων.


Μια αρχή ή δόγμα του Κοινοδικαίου, που είναι θεμελιώδους σημασίας στο σύστημα της Κύπρου, είναι αυτή του stare decisis (Ακόμα έχουμε λατινικούς χαρακτήρες) αποξενώνοντας την Ελληνική καταγωγή μας, με βάση την οποία τα Κυπριακά δικαστήρια υποχρεούνται να ακολουθούν αποφάσεις που έχουν ήδη εκδώσει πάνω στο ίδιο νομικό ζήτημα ανώτερα από αυτά δικαστήρια (δηλαδή το δικαστικό προηγούμενο) χωρίς να έχουν οι δικαστές ή χωρίς να θέλουν να έχουν οι δικαστές (Δημόσιοι υπάλληλοι) άποψη ή αίσθημα δικαιοσύνης εθελοτυφλώντας προς κάθε κλασσική αρχή δικαίου που εμείς σαν Έλληνες δημιουργήσαμε (Πλάτωνας, Αριστοτέλης, Σόλωνας).

 

Στην πράξη, πριν ληφθεί απόφαση, ένα δικαστήριο θα εφαρμόσει την αρχή πως για το ίδιο νομικό θέμα, είναι υποχρεωμένο να ακολουθήσει την ερμηνεία που έδωσε ήδη στο ζήτημα αυτό ένα ανώτερο δικαστήριο και χωρίς καμία αναστολή ο δικαστής θα εκτελέσει την αποστολή που του ανάθεσαν, δηλαδή να είναι υπάκουος.

 

Αν και δεν είμαι κανένας σοφός αλλά είμαι ψυχή και σώμα ιερέας της θέμιδας είναι η θέση μου ότι το δικαστικό προηγούμενο είναι η οστεοπόρωση αν όχι ο καρκίνος της δικαιοσύνης και του Νόμου.

 

Χωρίς Δικαστές με αίσθημα δικαίου αλλά απλούς δημόσιους υπαλλήλους, εκτελεστές του νόμου τότε είμαστε καταδικασμένοι να επαναλαμβάνουμε την άθλια ύπαρξη μας και την διατήρηση ενός χαμένου κατεστημένου. Η κάθε υπόθεση θα έπρεπε να κρίνεται σαν ξεχωριστή και ανεξάρτητη από κάθε άλλη και κανένας δικαστής δεν είναι θεός, είναι απλά άνθρωποι.


Έχουν καθήκον να κρίνουν σαν τέτοιοι, δηλαδή να βλέπουν ανθρώπινα και να κατανοούν παρά απλά να εκτελούν μια τυφλή νομοθεσία χωρίς αυτή να έχει καμία σχέση με τον Νόμο και αυτό δυστυχώς γίνεται από μια μικρή μερίδα δικαστών.

Αγαπητοί γνωρίζετε πολύ καλά ότι σήμερα υπηρετούμε ένα σύστημα λάθος, χωρίς δικαιοσύνη αλλά μόνο «Δικαστικό προηγούμενο» αυτό πρέπει να αλλάξει. Ακόμα και αν δεν αλλάξει έχουμε καθήκον να προσπαθήσουμε γιατί η ανθρωπιά και η αδελφοσύνη προς τον μίζερο πλέον συνάνθρωπο μας έχει ξεφύγει. Υπηρετούμε λάθος αρχές….

 

Είναι τραγικό να κρατάμε ένα απαρχαιωμένο σύστημα δικαστικού προηγούμενου και να το εφαρμόζουμε το 2020 σε μια περίοδο όπου ο κόσμος έχει ανάγκη από πραγματικό θείο δίκαιο και Νόμο για να διορθωθούμε σαν άνθρωποι παρά να τιμωρούμε ο ένας τον άλλο.

 

 

 

Ζήνωνας Νικολαΐδης,

Μέλος της Δεξαμενής Νομικής Σκέψης,

Κράτος Δικαίου.

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *