• 'Εκαστος έχει το δικαίωμα ελευθερίας του λόγου και της καθ' οιονδήποτε τρόπον εκφράσεως - Η ελευθερια της εκφρασης είναι το θεμέλιο όλων των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, πηγή ανθρωπισμού και η μητέρα της αλήθειας

ΤΟ Α.Δ. ΑΠΕΡΡΙΨΕ ΕΦΕΣΗ ΜΕ ΚΑΤΑΡΓΗΜΕΝΟ ΘΕΣΜΟ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΔΙΚΟΝΟΜΙΑΣ

Στις 24 Ιουνίου 2020, το Ανώτατο Δικαστήριο εξέδωσε απόφαση με την οποία απέρριψε την πολιτική έφεση 245/2018. Συγκεκριμένα, καταχωρήθηκε αίτηση από τον εφεσίβλητο, ο οποίος αιτείτο την απόρριψη της έφεσης καθότι αυτή, ως ήταν η θέση του, δεν επιδόθηκε εντός της προθεσμίας που ορίζει ο Κανόνας 5 της Διαταγής 35 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών.

Ο Οικονόμου, Δ., ο οποίος εξέδωσε την απόφαση συμφωνούντων των δικαστών Λιάτσου και Μαλαχτού, έκανε δεκτή την αίτηση, αποφασίζοντας πως η έφεση ήταν «απαράδεκτη», καθώς από τα γεγονότα της υπόθεσης προέκυπτε πως ο εφεσείων δεν επέδωσε την έφεση στον εφεσίβλητο, εντός της προθεσμίας που ορίζουν οι Κ.2 και 5 της Δ.35.  

Συγκεκριμένα, στην εισαγωγή της απόφασης του Ανώτατου Δικαστηρίου, αναφέρονται τα εξής:

«Σύμφωνα με τη Δ.35, κ2 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών μια έφεση από τελική απόφαση θα πρέπει να καταχωρείται εντός 6 εβδομάδων από την ημερομηνία έκδοσης της απόφασης. Περαιτέρω, σύμφωνα με τον Κ.5 της ίδιας Διαταγής η ειδοποίηση της έφεσης θα πρέπει να επιδίδεται σε όλους τους διάδικους που επηρεάζονται άμεσα από την έφεση, εντός της ίδιας προθεσμίας που τάσσει ο κ.2 («within the appropriate period prescribed by the Rule 2 of this Order») (βλ. Λοΐζος Λουκά & Υιός Λτδ ν. Εθνικής Τράπεζας Ελλάδος ΑΕ (1997) 1 ΑΑΔ 1564).»

Εμφανέστατα ωστόσο, διέλαθε της προσοχής του Ανώτατου Δικαστηρίου πως ο Κ.5 της Δ.35, βάση του οποίου απέρριψε την έφεση ως απαράδεκτη, τροποποιήθηκε το 1998, από το ίδιο το Ανώτατο Δικαστήριο, με τον περί Πολιτικής Δικονομίας (Τροποποιητικός) (Αρ.2) Διαδικαστικό Κανονισμό του 1998[i], ο οποίος προνοεί για τη διαγραφή της φράσεως «within the appropriate period prescribed by the Rule 2 of this Order».

Συνεπώς, ο Κ.5 της Δ.35, έχει σήμερα ως εξής:

  1. The notice of appeal shall, be served together with an office copy of the judgment or order appealed from upon all parties directly affected by the appeal, and it shall not be necessary to serve parties not so affected ; but the Court of Appeal may direct notice of the appeal to be served on all or any parties to the action or other proceeding, or upon any person not a party, and in the meantime may postpone or adjourn the hearing of the appeal upon such terms as may be just, and may give such judgment and make such order as might have been given or made if the persons served with such notice had been originally parties.

Η σημερινή λοιπόν μορφή του Κ.5 της Δ.35, ως ισχύει από τις 8 Μαΐου του 1998, δεν καθορίζει την οποιαδήποτε προθεσμία επίδοσης της έφεσης, ως τα διαλαμβανόμενα του Κ.2 της ίδιας Διαταγής.

Κατά συνέπεια, το Ανώτατο Δικαστήριο, στα πλαίσια της προαναφερόμενης αίτησης, απέρριψε πολιτική έφεση, εφαρμόζοντας θεσμούς που ίσχυαν πριν τον Μάιο του 1998. Πρόκειται, για ένα σφάλμα καταλυτικής, προφανώς, σημασίας αφού οδήγησε στην απόρριψη μιας πολιτικής έφεσης ως απαράδεκτης, παρά το γεγονός ότι βάσει των θεσμών πολιτικής δικονομίας, καταχωρήθηκε και επιδόθηκε εμπρόθεσμα και θα έπρεπε να είχε εκδικαστεί επί της ουσίας της.

Η ερώτηση που τίθεται προς κρίση ενόψει των πιο πάνω, είναι το πώς έγινε ένα τέτοιο λάθος και δη από τριμελή σύνθεση αποτελούμενο εκ «…νομομαθών ανωτάτου επαγγελματικού και ηθικού επιπέδου»[ii] δικαστών; Προφανώς, δεν το πρόσεξε ο δικαστής που εξέδωσε την απόφαση. Όμως, πέρασε η απόφαση από την «έγκριση» των άλλων δυο δικαστών. Ούτε και αυτοί πρόσεξαν ότι απέρριπταν έφεση με κανονισμό που καταργήθηκε πριν από 22 χρόνια; Διαβάστηκε και μελετήθηκε δεόντως η απόφαση του Οικονόμου, Δ. από τους συνάδελφους του;

Είτε θετική είναι, είτε αρνητική, η απάντηση στο τελευταίο πιο πάνω ερώτημα, προκύπτουν αμέτρητοι εύλογοι προβληματισμοί εκ της απαντήσεως, στις οποίες καταλήγει, φρονώ, ο κάθε νομικός που γνοιάζεται για τη δικαιοσύνη. Αποτελεί δε ακόμη ένα τρανταχτό παράδειγμα, πως το μεγαλύτερο πρόβλημα της Κυπριακής δικαιοσύνης δεν είναι η καθυστέρηση στην απονομή της, αλλά η ποιότητα της.

 

Δημήτρης Λοχίας

Μέλος Δ.Ν.Σ.

«Κράτος Δικαίου»

[i] http://cylaw.org/nomoi/kanon/arith/1998_0002.pdf

[ii] Άρθρο 153 § 5

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *