• 'Εκαστος έχει το δικαίωμα ελευθερίας του λόγου και της καθ' οιονδήποτε τρόπον εκφράσεως - Η ελευθερια της εκφρασης είναι το θεμέλιο όλων των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, πηγή ανθρωπισμού και η μητέρα της αλήθειας

ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΜΗ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ

 

Όταν σε μια χώρα όπως τη δική μας, η δικαστική εξουσία λειτουργεί εντελώς ανεξέλεγκτα, το αποτέλεσμα της εξίσωσης, είναι το απόλυτο χάος. Η απουσία μηχανισμών ελέγχου, οδηγεί μονόδρομα στην αυθαιρεσία (δηλαδή οι δικαστές  κάνουν πλέον ότι νομίζουν αντί εκείνων που λέει ο Νόμος) και η αυθαιρεσία, οδηγεί με την σειρά της, στην ανομία και στην αδικία. Όταν δε η ίδια η Δικαιοσύνη, φτάνει σε σημείο να παρανομεί ή και να αδικεί τους πολίτες της χώρας, έπεται αυτονόητα η απαξίωση της, μα και η κατάρρευση κάθε έννοιας Κράτους Δικαίου.

 

Διάβασα λοιπόν την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην ποινική έφεση 266/18 και αποφάσισα να την πραγματευτώ, προκειμένου να καταδείξω, το τι ακριβώς είναι που συμβαίνει με την Δικαιοσύνη στον τόπο μας.  Την απόφαση αυτή την εξέδωσε ο Παμπαλλής Δ. και μαζί του συμφώνησαν οι δικαστές Χριστοδούλου και Πούγιουρου.  Τρείς από τους αρχαιότερους αρχιδικαστές που διαθέτουμε.

 

Τα γεγονότα της υπόθεσης ήταν απλά. Κάποιος Α. Σταυρινός, κατηγορήθηκε μαζί με δύο άλλους συμπολίτες μας, πως το 2016, κατείχαν Ε.Φ. και εκρηκτικές ύλες. Η  υπόθεση τους δικάστηκε από το Κακουργιοδικείο Λευκωσίας και οι άνθρωποι αυτοί, στο τέλος, αθωώθηκαν.  Ο Γενικός Εισαγγελέας άσκησε έφεση κατά της αθώωσης του Σταυρινού και έτσι, η υπόθεση οδηγήθηκε ενώπιον του Ανωτάτου μας Δικαστηρίου. Οι τρεις αρχιδικαστές που άκουσαν την έφεση, έκριναν εν τη σοφία τους, πως το Κακουργιοδικείο είχε κάνει λάθος και κατ’ επέκταση, ακύρωσαν την απόφαση του.  Το θέμα όμως, δεν τέλειωνε εκεί.  Δια Νόμου (Άρθρο 145 της Ποινικής Δικονομίας) οι τρεις αρχιδικαστές, έπρεπε να αποφασίσουν επιπρόσθετα, κατά πόσο θα καταδίκαζαν οι ίδιοι τον Σταυρινό, ή αν θα διέτασσαν την επανεκδίκαση  της υπόθεσής του.  Επανεκδίκαση σημαίνει, νέα δίκη από την αρχή, συνήθως, ενώπιον άλλων δικαστών.

 

Στην υπόθεση του Σταυρινού όμως, υπήρχε ένα ουσιαστικότατο πρόβλημα.  Τα τεκμήρια της υπόθεσης είχαν όλα καταστραφεί και ασφαλώς, η κατάληξη της όποιας νέας δίκης, θα ήταν εν πολλοίς, προδιαγεγραμμένη.  Με απλά λόγια, ο άνθρωπος αυτός θα δικαζόταν ξανά, αλλά μόνο και μόνο για να αθωωθεί ξανά, και ενδεχομένως στο τέλος, να κινούσε και αγωγή  κατά της Δημοκρατίας για κακόβουλη δίωξη του.  Δεν νοείται – λέει σοφά ο Νόμος – να δικάζονται άνθρωποι σε ένα Κράτος Δικαίου, χωρίς να υπάρχουν, οι αποδείξεις εις βάρος τους. 

 

Μπροστά λοιπόν σε αυτή την ιδιαιτερότητα της υπόθεσης και αντί να υπερισχύσει το θεμελιώδες εκείνο ανθρώπινο δικαίωμα που ονομάζεται τεκμήριο της αθωότητας, το ανέλεγκτο Ανώτατο μας Δικαστήριο, έκανε κάτι το νομικά πρωτόγνωρο μα και αυθαίρετο.  Διέταξε, λέει, όπως η υπόθεση του Σταυρινού, πάει πίσω στο Κακουργιοδικείο που την είχε δικάσει αρχικά, για ……… «συνέχιση»!

 

Δεν χρειάζονται ιδιαίτερες νομικές γνώσεις, προκειμένου να διακρίνει κάποιος, πως αυτό που «διέταξε» το ανέλεγκτο Ανώτατο μας Δικαστήριο, δεν ήταν επανεκδίκαση της υπόθεσης από την αρχή, όπως ρητά επέβαλλε ο Νόμος. Αυτό που έκανε το Ανώτατο Δικαστήριο, ήταν ουσιαστικά, να «σχίσει» μια πολυσέλιδη απόφαση τριών δικαστών  Κακουργιοδικείου και να τους «διατάξει», να βγάλουν νέα απόφαση. Χωρίς όμως αυτό, να προβλέπεται σε οποιονδήποτε Νόμο της Χώρας μας και χωρίς ασφαλώς, να υπάρχει σχετικό προηγούμενο.  Ήταν όμως και κάτι άλλο.  Συνέχιση από που; Πως «συνεχίζει» κάτι, το οποίο έχει ήδη ολοκληρωθεί και τελειώσει προ διετίας;

 

Οι πρόγονοι μας, εν τη δική τους σοφία έλεγαν, πως ενός κακού μύρια έπονται.  Και ασφαλώς , στην υπόθεση που πραγματεύομαι, αυτό ακριβώς επακολούθησε.  Η αυθαίρετη αυτή απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, επέφερε κυριολεκτικά το χάος.

 

Κατ’ αρχήν, το Κακουργιοδικείο που είχε δικάσει την υπόθεση του Σταυρινού είχε στο μεταξύ διαλυθεί και μάλιστα, με απόφαση του ίδιου του Ανωτάτου Δικαστηρίου.  Άρα, όταν το Ανώτατο Δικαστήριο «διέταζε» την επιστροφή της υπόθεσης στο «Δικαστήριο που την είχε δικάσει», στην ουσία διέτασσε, την παραπομπή της υπόθεσης, σε ανύπαρκτο, κατά τον χρόνο εκείνο Δικαστήριο!  Σε ένα Δικαστήριο, το οποίο δεν υπήρχε και που εκ των πραγμάτων, δεν θα  μπορούσε να επιληφθεί της όποιας υπόθεσης.

 

Όταν φυσικά εκ των υστέρων, έγιναν αντιληπτά τα πιο πάνω, το Ανώτατο Δικαστήριο έκανε κάτι, το εξίσου πρωτόγνωρο.  Αποφάσισε, λέει, την «επανασύσταση» του διαλυμένου Κακουργιοδικείου και μάλιστα, την επανασύσταση του ειδικά, για να δικάσει την υπόθεση του Σταυρινού και μόνο εκείνη! Κάτι που ασφαλώς, όχι μόνο δεν προβλέπεται ρητά σε οποιονδήποτε Νόμο της Χώρας μας, αλλά και που εξ όσων ξέρω, απαγορεύεται ρητά από το Άρθρο 30.1 του Συντάγματος.  Υπήρξε όμως και συνέχεια.

 

Ο Σταυρινός, δεν είχε ειδοποιηθεί και ασφαλώς δεν  ήταν παρών όταν εκδόθηκε η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου και κατ’ επέκταση, δεν έλαβε γνώση της «διαταγής» για «συνέχιση» της ήδη τελειωμένης δίκης του.  Έπρεπε λοιπόν πάση θυσία, να βρεθεί κάποιος τρόπος για να ενημερωθεί εκ των υστέρων ο Σταυρινός, αλλά και για να κλητευθεί να παρουσιαστεί ενώπιον του (αποκλειστικά δικού του πλέον) Κακουργιοδικείου.  Και ο λόγος για τον οποίο είπα πιο πάνω, πως έπρεπε να βρεθεί «κάποιος τρόπος» κλήτευσης του Σταυρινού, είναι ασφαλώς διότι, η συγκεκριμένη  «διαταγή» του Ανωτάτου Δικαστηρίου για «συνέχιση» της υπόθεσης, αντί για επανεκδίκαση της, δεν προβλεπόταν σε κάποιο Νόμο και κατανοητά, ο Νόμος δεν προέβλεπε πουθενά, την διαδικασία κλήτευσης σε τέτοιες περιπτώσεις.

 

Τελικά ο Σταυρινός παρέλαβε ένα χαρτί, το οποίο εκδόθηκε από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας,(!) και το οποίο έγραφε πάνω «Ποινικό Έντυπο Αρ. 13 – Κλήση Κατηγορούμενου – Κεφ. 14 Άρθρο 48».  Διάβασα εκείνο το χαρτί, και κυριολεκτικά ήθελα να κλάψω.  Πρώτη φορά είδα τόσες ανομίες μαζεμένες σε ένα μόνο χαρτί.  Καταρχάς το Ποινικό Έντυπο 13 είναι κλήση για μάρτυρα σε κάποια υπόθεση και ο Σταυρινός, δεν ήταν μάρτυρας σε κάποια υπόθεση.  Περαιτέρω, το Κεφ. 14 έχει καταργηθεί προ πολλού, αλλά και εν πάση  περιπτώσει, οι πρόνοιες του ήταν εντελώς άσχετες με τα γεγονότα της υπόθεσης.  Και τούτα που περιγράφω είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας, δεν είχε δια οποιουδήποτε Νόμου την εξουσία, να κλητεύσει τον Σταυρινό για να εμφανιστεί ενώπιον άλλου Δικαστηρίου, αλλά ούτε και το Κακουργιοδικείο το ίδιο, είχε δια Νόμου, την όποια εξουσία, να κλητεύσει τον Σταυρινό για να εμφανιστεί ξανά  ενώπιον του.  Παρά δε όλα τα πιο πάνω, ο Σταυρινός είχε παραλάβει μια «δικαστική διαταγή», made in Cyprus,  η οποία τον καλούσε να εμφανιστεί ενώπιον του Μόνιμου Κακουργιοδικείου Λευκωσίας, προκειμένου μάλιστα να δικαστεί για αδίκημα «συνωμοσίας» .  Σημειώνω απλώς, πως το Μόνιμο Κακουργιοδικείο Λευκωσίας, ήταν δικαστήριο άλλο, από αυτό που «επανασύστησε» το Ανώτατο Δικαστήριο.

 

Ο Σταυρινός συμμορφώθηκε με την «διαταγή» που του επέδωσαν και παρουσιάστηκε ενώπιον του ειδικού Κακουργιοδικείου.  Τέθηκε μάλιστα και υπό κράτηση, μέχρι να βγει η «νέα» απόφαση που είχε διατάξει το Ανώτατο Δικαστήριο και εν τέλει, καταδικάστηκε για άλλα αδικήματα, πέραν από εκείνο της συνομωσίας, που αναγραφόταν  ρητά στο χαρτί που παρέλαβε!

 

Τα όσα περιγράφω πιο πάνω, είναι μόνο μερικά από τα όσα υπέστηκε ένας Σταυρινός  στα χέρια της Κυπριακής Δικαιοσύνης και μικρή παρωνυχίδα μπροστά στα όσα, καθημερινά πλέον, συμβαίνουν σε άλλους συμπολίτες μας.  Εξού και στην αρχή μίλησα για αυθαιρεσία και για συνεπακόλουθη κατάργηση του Κράτους Δικαίου.

 

Και ειλικρινά διερωτώμαι.  Που είναι ο Παγκύπριος Δικηγορικός Σύλλογος να βγει και να ουρλιάξει; Γιατί σιωπά ως γαστερόποδο σε κέλυφος; Ο ΠτΔ που είναι;  Η Βουλή; Ο Γενικός Εισαγγελέας; Είναι καλοί οι θώκοι και τα οφίκια κυρίες και κύριοι, αλλά τουλάχιστο, μην μας κοροϊδεύετε όλοι σας,  παπαγαλίζοντας μας ενορχηστρωμένα, πως τάχα, έχουμε υψηλό επίπεδο δικαιοσύνης στην Κύπρο και πως τάχα, ζούμε σε Κράτος Δικαίου.  Ξέρετε όλοι σας πολύ καλά, πως ζούμε σε μία χώρα αυθαιρεσίας, διαπλοκής και διαφθοράς.  Και όμως, δεν κάνετε τίποτε για να τα ανακόψετε.

 

 

 

Ευάγγελος Πουργουρίδης

Μέλος Δεξαμενής Νομικής Σκέψης

Κράτος Δικαίου

Ευάγγελος Πουργουρίδης

Ο Ευάγγελος Πουργουρίδης σπούδασε νομικά στο Ηνωμένο Βασίλειο και στην συνέχεια έλαβε τον τίτλο του Barrister. Εργάζεται ως δικηγόρος από το 1993 και ασχολείται αποκλειστικά με θέματα ποινικού δικαίου. Είναι μέλος του Δικηγορικού Συλλόγου Λεμεσού.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *