• 'Εκαστος έχει το δικαίωμα ελευθερίας του λόγου και της καθ' οιονδήποτε τρόπον εκφράσεως - Η ελευθερια της εκφρασης είναι το θεμέλιο όλων των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, πηγή ανθρωπισμού και η μητέρα της αλήθειας

Φωνή Ψυχής

Με την παρούσα κατάθεση σκέψεων και αγωνίας,  με το παρόν ιστορικό αντάμωμα για τον λαό και τόπο μας, παραθέτω πιο κάτω το δικό μου «μανιφέστο» αν μπορεί κάποιος να το αποκαλέσει έτσι εναποθέτοντας και το δικό μου λιθαράκι στην προσπάθεια για αναγέννηση αξιών και ψυχής:

Είναι η ιστορία που μας παρακινεί, που μας υποχρεώνει να αντιδράσουμε, να δράσουμε, να υψώσουμε ανάστημα, να αντισταθούμε.


Μας κούρεψαν, μας λήστεψαν, μας ξεγύμνωσαν και παραμένουμε με σκυμμένο κεφάλι αναζητώντας την χαμένη μας αξιοπρέπεια. Σήμερα όμως μια νέα ιδεολογική κοινωνία γεννιέται. Σε ένα κόσμο που αλλάζει με μεγάλη ταχύτητα και που για πρώτη φορά απειλεί τις επόμενες γενεές, κατανοούμε απόλυτα την επιφυλακτικότητα, το σκεπτικισμό και τον φόβο του καινούργιου που σε διακατέχουν γιατί είμαστε όλοι στην ίδια μοίρα. Αλλά τώρα έχει φτάσει πλέον η ώρα να κάνουμε τον δικό μας ταξικό αγώνα. Έχει φτάσει η ώρα να αναστήσουμε κεφάλι, να υψώσουμε φωνή.

Τι περιμένουμε; Ήρθε η ώρα να αναστηθούμε γιατί δεν γίνεται να θυσιαζόμαστε άλλο, να υποκύπτουμε στον όλεθρο της πατρίδας μας, της κοινωνίας μας, της ταυτότητας μας, της αξιοπρέπειας μας. Ήρθε η ώρα της λαϊκής ενότητας, ήρθε η ώρα ο λαός να βγει μπροστά και να πάρει τον πρωταγωνιστικό ρόλο που του αξίζει.

Τέρμα στον διπολισμό, στην θυσία του πολίτη στο βωμό των τετριμμένων φατριών, των πολιτικών συμφερόντων, των Νόμων τους που τάχατες μας δικαιώνουν.

Δημιουργούμε ένα κίνημα που όχι μόνο θα συνθέτει απόψεις αλλά θα τις υλοποιεί προς συμφέρον των μελών του και του λαού. Ας ακουμπήσει ο λαός τις ελπίδες του επάνω μας και εμείς θα αναλάβουμε αυτές με θάρρος και ευθύνη. Δεν είμαστε απλά αποφασισμένοι να αναλάβουμε αυτή την ιστορική ευθύνη. Είμαστε έτοιμοι από καιρό και δίνουμε μία και μόνο υπόσχεση, να αλλάξουμε την σημερινή κοινωνία και το σύστημα και να επαναστατήσουμε για την ελευθερία, την αξιοπρέπεια, τις αξίες ετούτου του τόπου.

 

Όσα έπαθε η πατρίδα για τους «Νόμους» τους και το καλό αυτών, των εκλεγμένων «αντιπροσώπων της Δημοκρατίας», των πουλημένων εμπόρων του χρήματος, δεν τα έπαθε η πατρίδα από τους ξένους. ΚΑΙ ΤΟΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΠΙΚΡΗ ΑΛΗΘΕΙΑ

Και εγώ και εσύ και ο δεξιός και ο αριστερός και ο κεντρώος έχουμε φωνή. Την ίδια φωνή. Την φωνή της απογοήτευσης, της αγανάχτησης. Την πιο δυνατή φωνή. Αυτοί νομίζουν μας ευνούχισαν. Αλλά το καζάνι βράζει, το χρέος μας απέναντι στα ιδανικά μας, μας χτυπά την πόρτα. Η φωνή μας ξεκινάει από μία πέννα και καταλήγει σε μία κραυγή. Η φωνή μας δεν πρόκειται να σωπάσει όσο υπάρχει σε αυτό τον τόπο αδικία. Η φωνή μας ολοένα και θα δυναμώνει όσο ο δίκαιος και ο απλός κόσμος αναζητά το άκουσμα αυτό.

Ενωνόμαστε. Εναντίον όσων «έφεραν δυστυχήματα εις την πατρίδα και εμφύλιους πολέμους δια τα ατομικά τους νιτερέσια και την ιδιοτέλειά τους και από αυτούς έπαθε και παθαίνει ως σήμερον η δυστυχισμένη πατρίδα» (Ιωάννης Μακρυγιάννης).

Γιατί αυτό που ζούμε είναι πόλεμος. Ένας πόλεμος ενάντια στην αξιοπρέπεια, τα ιδανικά μας, την ποιότητα της ζωής μας. Η πατρίδα μας ζημιώθηκε, ζημιώνεται, πουλιέται, ευτελίζεται, θυσιάζεται στην κατάντια της….

Έχουμε όλοι μερίδιο. Έχουμε όλοι ευθύνη!

Γι’ αυτό ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ, ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ ΜΑΖΙ. Γιατί η αξιοπρέπεια μας δεν χαρίζεται, ΚΑΤΑΚΤΕΙΤΑΙ!

«Και τότε λέγονται έθνη, όταν είναι στολισμένα με πατριωτικά αιστήματα, το αναντίον λέγονται παλιόψαθες των εθνών και βάρος γης. Και δια τούτο ως πατρίδα γενική του κάθε ενού και έργο των αγώνων του μικρότερου και αδύνατου πολίτη, έχει κι’ αυτός τα συμφέροντά του εις αυτείνη την πατρίδα, εις αυτείνη την θρησκεία. Δεν πρέπει ο άνθρωπος να βαρύνεται και να αμελή αυτά, και ο προκομμένος πρέπει να φωνάζη ως προκομμένον αλήθεια, το ίδιον και ο απλός. Ότι κρικέλλα δεν έχει η γης να την πάρη κανείς εις την πλάτη του, ούτε ο δυνατός, ούτε ο αδύνατος, και όταν είναι ο καθείς αδύνατος εις ένα πράμα και μόνος του δεν μπορεί να πάρη το βάρος και παίρνει και τους άλλους και βοηθούν, τότε να μην φαντάζεται να λέγη ο αίτιος εγώ, να λέγη εμείς.»(Μακρυγιάννης)

Δεν μας χρωστά τίποτα η ιστορία μας, εμείς χρωστάμε σε αυτή. Χρωστάμε πολλά σε όσους πολέμησαν, σε όσους χάθηκαν, σε όσους ξενιτεύτηκαν αλλά πιο πολύ χρωστάμε σε αυτούς που έμειναν εδώ και υπέμειναν τόσα για να κυματίζει τώρα η ετούτη η περήφανη σημαία μας. Επί αιώνες λευτερωθήκαμε από τόσους βάρβαρους και καταλήξαμε να σκλαβωθούμε από τους δικούς μας κομματικούς ηγέτες και από τις δικές μας λάθος κομματικές επιλογές. Αλλά όχι πια.. Ας βάλουμε ένα τέλος.

Είναι χρέος μας να ξεσηκωθούμε, να φωνάξουμε, να προχωρήσουμε. Το χρωστάμε σε όσους δεν πρόλαβαν να δουν την δικαίωση των αγώνων ενός αιώνα. Το χρωστάμε όμως δε περισσότερο στα νέα παιδιά, στη νέα γενιά που φεύγουν μετανάστες σε ξένες χώρες και τους καλούμε να μείνουν εδώ να μπουν μπροστά σε αυτό το νέο συλλαλητήριο της αλλαγής.

Το μέλλον μας δεν είναι μία αποικιακή χώρα χρέους. Το μέλλον μας είναι η επανάσταση και η αναγέννηση.

Είμαστε αναγκασμένοι να πετύχουμε και να ξανακτίσουμε νέες βάσεις δικαιοσύνης και προκοπής για αυτό τον τόπο. Είμαστε οι εκφραστές της ιδεολογίας και των χαμένων αξιών που επέστρεψαν. Είμαστε έτοιμοι από καιρό να πρωτοστατήσουμε, να ηγηθούμε και να δικαιώσουμε όσους μας εμπιστευτούν.

Η ιστορία μας περιμένει….

 

 

Αντώνης Δημητρίου

Μέλος Δ.Ν.Σ.

«Κράτος Δικαίου»

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *