• 'Εκαστος έχει το δικαίωμα ελευθερίας του λόγου και της καθ' οιονδήποτε τρόπον εκφράσεως - Η ελευθερια της εκφρασης είναι το θεμέλιο όλων των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, πηγή ανθρωπισμού και η μητέρα της αλήθειας

ΕΠΙΛΕΓΟΝΤΑΣ ΑΡΙΣΤΟΥΣ

Προεκλογικά και προκειμένου να αποσπάσει τις ψήφους μας, ο ΠτΔ είχε δεσμευτεί απέναντί μας, πως κατά την θητεία του, θα διόριζε σε θέσεις κλειδιά, μόνο τους «άριστους των αρίστων». Φυσικά, αν ζούσαμε από τότε σε ένα πραγματικό Κράτος Δικαίου (αντί σε μπανανία), οι αξιοκρατικοί διορισμοί θα ήταν κάτι τόσο αυτονόητο, που δεν θα έχρηζαν προεκλογικής εξαγγελίας και δη, ως κάτι το καινοτόμο!  Ζούσαμε όμως και δυστυχώς συνεχίζουμε να ζούμε, σε ένα τόπο, όπου βασιλεύει η αναξιοκρατία, οι πολιτικές συναλλαγές και το βόλεμα των «ημετέρων» με μεσαιωνικές διαδικασίες.

 

Το ερώτημα που θέτω προς κρίση, είναι κατά πόσο, με τον πρόσφατο διορισμό του Στ. Ναθαναήλ στην θέση του Προέδρου του Ανωτάτου Δικαστηρίου, ο ΠτΔ επέλεξε και διόρισε όντως τον άριστο των αρίστων, ή αν απλώς και για μια ακόμα φορά, εφάρμοσε το καρκίνωμα της επετηρίδας. Τούτο το εγείρω ασφαλώς, διότι ο κ. Ναθαναήλ ήταν ο αρχαιότερος των δικαστών του Ανωτάτου Δικαστηρίου, γεγονός το οποίο, εκ πρώτης τουλάχιστο όψεως, παραπέμπει σε επετηριδιακό διορισμό

 

Βασική προϋπόθεση για να μπορεί κάποιος να διορίσει σε μια θέση τον «καλύτερο των καλυτέρων», είναι ασφαλώς να έχει ο ίδιος (ή και οι σύμβουλοί του) τις απαιτούμενες γνώσεις αλλά και την ανάλογη ηθική υπόσταση, ούτως ώστε να είναι σε θέση, να κρίνει τους υποψηφίους και να διακρίνει τον καλύτερο από αυτούς.  Αν ο διορίζων είναι αδαής ή και χαμηλής ηθικής στάθμης, τότε δυστυχώς, πρέπει να συνδράμει ουσιωδώς η τύχη προκειμένου να προκύψει ένας πραγματικά αξιοκρατικός διορισμός.  Εξ ου και οι αδαείς, εφηύραν, αλλά και προσφεύγουν, στην αναξιοκρατική, πλήν όμως εύκολη λύση της επετηρίδας. Διορισμός δηλαδή σε κάποια θέση, με μοναδικό κριτήριο επιλογής, το ποιος έτυχε να στέκεται πρώτος στην ουρά.  Ένας δε πραγματικά ακέραιος και αξιοπρεπής άνθρωπος, δεν θα αποδεχόταν ποτέ φρονώ, ένα τέτοιο διορισμό του.

 

Στην προσπάθεια του λοιπόν να πλύνει το «δεσμεύομαι» του 2013 αλλά και για να μας μεταδώσει πως αυτή τη φορά, είχε όντως επιλέξει και διορίσει τον καλύτερο, ο ΠτΔ χαρακτήρισε τον κ. Ναθαναήλ ως άνθρωπο «νομομαθή και ακέραιο», χωρίς όμως παράλληλα, είτε να εμβαθύνει ιδιαίτερα επί τούτου, είτε να μας εξηγήσει, την διαδικασία αξιολόγησης που προηγήθηκε της συγκεκριμένης επιλογής.  Και τούτο ασφαλώς το θίγω διότι, όπως όλοι ξέρουμε, η νομομάθεια, είναι ένα προσόν, που πρέπει να το έχει κάποιος, προτού καν διοριστεί ως δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου.  Άρα, κατά τεκμήριο τουλάχιστο, το προσόν αυτό, το είχαν και όλοι οι άλλοι δικαστές του Σώματος.  Νομομαθείς βέβαια, υπάρχουν και στον ιδιωτικό τομέα, αλλά ο ΠτΔ, ούτε καν που τους αξιολόγησε.  Η επετηρίδα, εμποδίζει αυτήν την αξιολόγηση, διότι κατανοητά, σπάζει την σειρά!

 

Πως λοιπόν και με ποια κριτήρια, αποφάσισε ο ΠτΔ, πως ο κ. Ναθαναήλ ήταν ο πιο νομομαθής από όλους τους δικαστές του Ανωτάτου Δικαστηρίου;  Πως διέκρινε την νομομάθεια του, από την αντίστοιχη π.χ. της Π. Παναγή ή της Τ. Ψαρά;  Μήπως διερωτώμαι, ο ΠτΔ έλαβε υπόψη του και εν τέλη βασίστηκε, στο γεγονός ότι, ο κ. Ναθαναήλ, είχε εκδώσει κάποια νομολογιακά ακρογωνιαία απόφαση, η οποία και διέκρινε την δική του νομομάθεια, από την αντίστοιχη όλων των υπολοίπων;  Και τούτο ασφαλώς το εγείρω, διότι όπως όλοι θυμόμαστε, ο κ. Ναθαναήλ, ήταν το πρόσωπο που είχε διαφωνήσει και δη με ύφος πρωτόγνωρο, με την απόφαση των πολλών στην υπόθεση για τις αποκοπές στους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων.  Μήπως ήταν τούτο που του αναγνώρισε ο ΠτΔ και τον εθεώρησε, ως τον πιο νομομαθή δικαστή; Φυσικά από την άλλη, όταν είχαν εκδοθεί οι αποφάσεις για τις αποκοπές, ο ΠτΔ είχε δώσει συγχαρητήρια νομομάθειας στους πολλούς και όχι στον κ. Ναθαναήλ.  Έκδηλα, προκύπτει μια περίεργη διγλωσσία στο σκεπτικό του Προέδρου. Κάτι, που εμένα προσωπικά, με οδηγεί πίσω στην επετηρίδα.

 

Όπως όμως και να έχουν τα πράγματα, το γεγονός παραμένει, πως ο κ. Ναθαναήλ προήδρευε του τριμελούς Εφετείου, το οποίο εξέδωσε την απόφαση στην υπόθεση Reinwald v Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας (Πολ. Εφεση 42/2019, ημερ. 23/04/2019).  Επρόκειτο με κάθε σεβασμό, για μια απόφαση, η οποία διέσυρε το νομικό μας πολιτισμό, διεθνώς.  Έλαβε αυτό υπόψη ο ΠτΔ, όταν αξιολογούσε το κριτήριο της νομομάθειας; 

 

Ήταν βέβαια και «το κριτήριο της ακεραιότητας».  Γνώρισμα το οποίο είναι άρρηκτα συνυφασμένο με το «ανώτατο ηθικό επίπεδο» που επίσης πρέπει να έχει κάποιος, για να διοριστεί στο Ανώτατο Δικαστήριο.  Και ο κ. Ναθαναήλ ήταν εκείνος που το 2015, όχι μόνο ανέλαβε αλλά και δίκασε υπόθεση, στην οποία εμφανιζόταν ως δικηγόρος  του αιτητή, ο εργοδότης της κόρης του. Χωρίς, εικάζω, να αισθανθεί ο ίδιος την ανάγκη να εξαιρεθεί από την υπόθεση, μήπως και πληγεί το κύρος της Δικαιοσύνης.  Ούτε και πιο πρόσφατα, ως πρόεδρος πενταμελούς Εφετείου αυτή τη φορά, αισθάνθηκε την ανάγκη, να   υποδείξει έστω, στον πάρεδρο του, κ. Μαλαχτό, πως ίσως να πλήττετο το κύρος της Δικαιοσύνης, εάν ο τελευταίος άκουε και αποφάσιζε έφεση, με αντικείμενο την ορθότητα της κρίσης του γαμπρού του.

 

Και διερωτώμαι συναφώς. Τα όσα έχω περιγράψει πιο πάνω, είναι ηθικά αποδεκτά από τον ΠτΔ;  Έτσι  θα έκανε και ο ίδιος αν ήταν στην θέση του κ. Ναθαναήλ; Πλήττεται ή όχι το κύρος της Δικαιοσύνης από τέτοιες συμπεριφορές; Ή μήπως, εφαρμόστηκε απλώς η επετηρίδα;

 

Ο καθένας ασφαλώς δικαιούται να καταλήξει στα δικά του συμπεράσματα, αφού όμως προηγουμένως, λάβει υπόψη  του, πως δια στόματος υπουργού του, ο ΠτΔ χαρακτήρισε επίσης ως ακέραιο, τον τέως Πρόεδρο του Ανωτάτου Δικαστηρίου και ο οποίος, όπως θα θυμόμαστε για πάντα, δίκασε την Τράπεζα Κύπρου, μετά που η τελευταία είχε αποζημιώσει χρηματικά την δική του κόρη.  Και που επιπρόσθετα, συμμετείχε στην διαδικασία της επιλογής της  κόρης του κ. Ναθαναήλ ως νέας δικαστού, δηλώνοντας παράλληλα δημόσια, αδελφικός φίλος του τελευταίου.

 

Μέχρι λοιπόν να ακούσω – και που  είμαι βέβαιος πως δεν θα ακούσω – μια εμπεριστατωμένη και τεκμηριωμένη εξήγηση από τον ΠτΔ για τις κατά καιρούς επιλογές του, εγώ προσωπικά,  θα συνεχίσω να διατηρώ τις αμφιβολίες μου ως προς την ικανότητα του να διακρίνει, αλλά  και να διορίζει, τους άριστους των αρίστων.  Και δυστυχώς για όλους εμάς, που πληρώνουμε τους μισθούς των επιλογών του, έπεται σύντομα διορισμός, Γενικού και Βοηθού Γενικού Εισαγγελέα.  Εύχομαι δε ειλικρινά, για το καλό όλων μας, να μας χαμογελάσει πολύ η τύχη.

 

 

Ευάγγελος Χρ. Πουργουρίδης

Μέλος Δεξαμενής Νομικής Σκέψης

«Κράτος Δικαίου»

Ευάγγελος Πουργουρίδης

Ο Ευάγγελος Πουργουρίδης σπούδασε νομικά στο Ηνωμένο Βασίλειο και στην συνέχεια έλαβε τον τίτλο του Barrister. Εργάζεται ως δικηγόρος από το 1993 και ασχολείται αποκλειστικά με θέματα ποινικού δικαίου. Είναι μέλος του Δικηγορικού Συλλόγου Λεμεσού.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *